Jak żyć po operacji odcinka lędźwiowego kręgosłupa…?

To spędza sen z powiek wielu osobą zanim zdecydują się na operację kręgosłupa.

Czy to bezpieczne?

Jak będzie wyglądało moje życie po operacji?

Co będę mógł/mogła robić po zabiegu?

To najczęstsze pytania, które zadają pacjenci przed operacją kręgosłupa, dalej znajdziesz najważniejsze informacje na ten temat.

Jakie są najczęstsze przyczyny operacji?

Najczęstszą powodem przez który osoby decydują się na operację jest dyskopatia, czyli problemy z krążkiem międzykręgowym ( tzw dyskiem), stopniowo traci swoje właściwości i zaczyna uciskać struktury nerwowe.

Oczywiście zdarzają się również historię związane z wypadkami, deformacją anatomiczną czy zmianami chorobowymi.

Możemy wyróżnić kilka stopni zaawansowania

➡️Dehytratacja – „dysk” traci swoje właściwości sprężyste i regeneracyjne;

➡️Protruzja – krążek zaczyna się wysuwać w stronę kanału kręgowego lub korzeni nerwowych;

➡️Ekstruzja – przesunięcie jest większe i uciska na nerwy;

➡️Sekwestracja – dochodzi do rozerwania krążka, czasami fragment wpada do kanału kręgowego

Problem w odcinku lędźwiowym może dawać objawy

– bóle pleców

– bóle w obrębie jamy brzusznej

– drętwienie kończyn/-y dolnych

– osłabienie siły kończyn/-y

– zaniki mięśni

– zaburzenie czucia

– opadanie stopy

– w skrajnych przypadkach nietrzymanie moczu/ stolca

Rodzaje operacji

Można wyróżnić kilka, najczęściej spotykam pacjentów po:

– microdisectomii – to ingerencja w krążek międzykręgowy, w celu naprawy dyskopatii, czasami wystarczy usunięcie wystającego fragmentu, który uciska na struktury nerwowe

– stabilizacji – to stałe połączenie sąsiadujących ze sobą kręgów, po to żeby się nie przemieszczały i nie uciskały na struktury układu nerwowego

Starałem się opisać operacje krótko i zrozumiałym językiem, dlatego przed zabiegiem dopytaj neurochirurga jak będzie wyglądał zabieg.

Moje obserwacje z sali operacyjnej

Kilkukrotnie miałem okazję oglądać z bliska neurochirurgów w akcji.

W trakcie operacji pacjent leży na brzuchu, chirurg wykonuje nacięcie nad obszarem wymagającym interwencji, zabieg przeprowadzany jest przy użyciu mikroskopu.
Coraz częściej do tego typu operacji wykorzystuję się także endoskop, zależy od dostępności i stopnia zaawansowania choroby.

Zanim zacznie się ingerencja w tkanki przy użyciu odpowiednich instrumentów i aparatu RTG dokładnie namierza się poziom, z którym jest problem, żeby mieć pewność przed rozpoczęciem operacji.

Operator w każdej chwili ma dostęp do Twojej dokumentacji, także jeśli jest taka potrzeba jeszcze raz ogląda rezonans magnetyczny czy tomografię komputerową.

Nie bój się pytać neurochirurga o to jak zabieg wygląd i jak będzie przebiegał, na pewno opowie wszystko krok po kroku.

I dzień po zabiegu

Najczęściej na następny dzień po zabiegu jest pionizacja i można powoli wracać do żywych, oczywiście przy asyście personelu medycznego, tj fizjoterapeuty, lekarza lub pielęgniarki.

Jeśli w trakcie poczujesz się dziwnie, świat zacznie wirować czy będzie Ci słabo poinformuj obsługę lub sąsiada z sali !! Takie sytuację się zdarzają, także nie ma się co krępować.

Czasami zaleca się zakładanie pasa lędźwiowego , to wszystko zależy od rodzaju i rozległości zabiegu, dowiesz się od neurochirurga czy będzie potrzebny.

Na początku należy unikać gwałtownych ruchów (zwłaszcza skłonu w przód i rotacji tułowia względem bioder) poruszasz się trochę jak robot, wszystko po to żeby nie drażnić tkanek po zabiegu.

Pierwszy miesiąc po zabiegu

W tym okresie musisz ograniczyć siedzenie do minimum, czyli posiłki i toaleta,  żeby nie obciążać odcinka lędźwiowego.

Staraj się zmieniać pozycję, zbyt długie przebywanie w jednym ustawieniu zaburza krążenie i może spowolnić regenerację.

Zaleca się unikanie noszenia ciężkich rzeczy, powyżej 5 kg

Można stopniowo wracać do lekkich aktywności np. spacery, ćwiczenia w domu po konsultacji z fizjoterapeutą.

W tym okresie zaczynamy pracę z blizną, żeby była elastyczna i nie przeszkadzała w przyszłości. Poczekaj aż strupy odpadną, zaopatrz się w maść lub plastry na blizny. Dodatkowo warto ją masować, przełamywać czy kręcić, oczywiście z wyczuciem nic na siłę.

Powrót do aktywności

Przeważnie powrót do codziennej aktywności jest w miarę szybki*

Samochód można prowadzić po 4-6 tygodniach*

W zależności od wykonywanej pracy, zwolnienie lekarskie trwa 2-3 miesiące*

Przerwa od treningu jest trochę dłuższa 3-6 miesięcy*

* oczywiście wszystko zależy m.in. od stanu wyjściowego, rodzaju i rozległości zabiegu.

Chcesz o coś zapytać pisz lub dzwoń śmiało 😊

Autor artykułu:

Michał Zieliński

Fizjoterapeuta